Zonnefilter titaniumdioxide
Titaniumdioxide zit niet alleen in zonnebrandcrèmes, maar ook in make-up, tandpasta en zelfs in voedsel. Via producten als kauwgom, ijsjes en marshmallows krijgen we dagelijks een flinke hoeveelheid titanium dioxide binnen.. Is dat eigenlijk wel veilig?
Titaniumdioxide is zeer goed in staat om licht te weerkaatsen, dit maakt het een prachtige witte kleurstof. Dat is natuurlijk handig als je een stralend witte tandpasta wilt maken. En ook het witte suikerrandje van de M&M heeft wat hulp gehad van titaniumdioxide. Doordat titanium dioxide zo goed licht weerkaatst is het effectief als zonnefilter. Maar is titaniumdioxide nou wel zo veilig in je producten?
Titaniumdioxide is een van de meest gebruikte zonnefilters van het moment en veroorzaakt zelden een allergische reactie. Het beschermt tegen uv-B-, en deels ook tegen uv-A-stralen. Een goede filter dus, maar omdat titaniumdioxide een spierwit materiaal is, gaat je gezicht er als een geisha uitzien als je het op je huid aanbrengt. Daar hebben de fabrikanten wat op gevonden. Door de werkzame stoffen in microscopisch kleine deeltjes te knippen, wordt de crème transparanter. Deze techniek wordt nanotechnologie genoemd en is nogal omstreden. Die kleine deeltjes titaniumdioxide lijken namelijk erg op asbest en zijn als ze eenmaal door je lichaam opgenomen worden lastig kwijt te raken. Ze zouden in theorie cel beschadiging kunnen veroorzaken. Gelukkig lijkt opname bij een gezonde huid minimaal te zijn.
Australische dakdekkers
Titaniumdioxide in nanovorm heeft nog een groot nadeel; het kan een chemische reactie aangaan met zonlicht. Dat is natuurlijk helemaal niet fijn in een zonnebrandproduct! Australische dakdekkers weten het allang: wanneer zij met hun handen -ingesmeerd met zonnebrandcrème met titaniumdioxide in nanovorm- een metalen, geverfd dak aanraken, dan ontstaan er binnen enkele weken corrosieplekken daar waar het dak door de handen is aangeraakt. De combinatie van zonlicht, water en titaniumdioxide in nanovorm zorgt voor hydroxylradicalen en die tasten de coating van het dak aan. Er ontstaat een razendsnelle veroudering van daken die tientallen jaren mee hadden moeten gaan!
Collega’s Phil Barker en Amos Branch schreven er een wetenschappelijk artikel over. Uit hun onderzoek bleek alleen nano-titaniumdioxide voor problemen te zorgen en gewoon titaniumdioxide niet! Uit hetzelfde onderzoek bleek dat titaniumdioxide afkomstig uit rutiel minder schadelijk was dan titanium afkomstig uit anatiel, net als gecoat titaniumdioxide. Maar ja, hoe weet je nu wat er gebruikt is als je een product aanschaft?
Een laatste puntje van zorg is dat uit onderzoek gebleken is dat zonnebrandcrème met nano-titaniumdioxide in oppervlaktewater, zelfs gecoat en van rutiel afkomstig, schadelijk is voor het milieu. En dat terwijl we weten dat er via onze huidjes per jaar naar schatting 36-56 ton van deze deeltjes aam het water in koraalgebieden afgegeven wordt!
Voor mij is het duidelijk: titaniumdioxide is een veilige zonnefilter, maar dan wel zonder nanotechnologie! Dan maar lekker bleek, dat is nog mode ook…
Groetjes, Jetske
(Dr. Jetske Ultee- onderzoeksarts cosmetische dermatologie)
Lees hier meer over zonnefilters en zonnebrandcrème:
Een goede zonnebrandcrème?
Hulp bij de keuze van je zonnebrandcrème
Zonnebrandcrème; slechts 25% van de SPF?